ਹੇ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.), ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ।

  ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦਾ ਪਿਆਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜਨੂੰਨ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਝੂਠਾ ਸੇਵਕ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸੱਚੇ ਜੀਵ ਵੱਲ ਮੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਯੋਗ ਹੈ। ਪੈਗੰਬਰ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਿਮੂਦ ਗਜ਼ਨਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ। ਈਰਾਨੀ ਰਾਜਦੂਤ ਇਸ ਗੱਦੀ ‘ਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਗੁਲਾਮ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਹਸਨ। ਅਤੇ ਹਸਨ ਪਾਣੀ ਦਾ ਜੱਗ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਮਹਿਮੂਦ ਗਜ਼ਨਵੀ ਜੱਗ ਲੈ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਈਰਾਨੀ ਰਾਜਦੂਤ ਨੇ ਹਸਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮਹਿਮੂਦ ਗਜ਼ਨਵੀ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮਹਿਮੂਦ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਹਸਨ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ ਨਾਮ ਮੁਹੰਮਦ ਹਸਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਮੂਦ ਗਜ਼ਨਵੀ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਸਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਹਜ਼ਰਤ ਫਖਰੂਦੀਨ ਸਿਆਲਵੀ (ਰ) ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ:
ਬਾਬ ਜਿਬਰਾਈਲ (ਰ) ਦੇ ਪਾਸੇ, ਦੂਰੋਂ,
ਫਖਰੂਦੀਨ ਜਿਬਰਾਈਲ (ਰ) ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ:

ਆਪਣੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ‘ਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿਓ
ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਗੁਆਚ ਗਈ
ਹਰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਮ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਹੈ। ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਰ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਰ) ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਰੱਬ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਹੰਮਦ (ਰ) ‘ਤੇ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ‘ਤੇ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਭੇਜੋ।
ਮਨ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀਆਂ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੱਬ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਖੁਦ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸੀਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਮ ਦੇ ਦਰਜੇ ਉੱਚੇ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਆ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਆਂ ਦਾ ਦਿਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਭੇਜਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਰੀਕਾ ਕੀ ਹੈ?” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਭੇਜੋ।”
ਹਜ਼ਰਤ ਸ਼ੇਖ ਮੁਹੀਉੱਦੀਨ ਇਬਨ ਅਲ-ਅਰਬੀ (ਰਹਿ.) ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਪੇਨ ਦੇ ਸੇਵਿਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੁਹਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਕੂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੇ ਆਦਿ ਸਮੇਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਗਾਹਕ ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ “ਅੱਲ੍ਹਾਉੱਮ ਸਲਾਮ ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ” ਕਹਿ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲੁਹਾਰ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਿਸਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਅੱਲ੍ਹਾਉੱਮ ਸਲਾਮ ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, “ਅੱਲ੍ਹਾਉੱਮ ਸਲਾਮ ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ” ਸੀ। ਫੁਤੁਹਾਤ ਮੱਕੀਆ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕ, ਸ਼ੇਖ ਮੁਹੀਉੱਦੀਨ ਇਬਨ ਅਲ-ਅਰਬੀ (ਰਹਿ.) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਲੁਹਾਰ ਤੋਂ ਦੁਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸ਼ੇਖ ਇਬਨ ਅਲ-ਅਰਬੀ (ਰਹਿ.), ਜਿਸਨੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲੁਹਾਰ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸਦੀ ਜੀਭ ਅੱਲ੍ਹਾਉੱਮ ਸਲਾਮ ਅਲੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਕੱਲਰ ਕਹਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਲਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਹਿੰਦੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਾਲ ਨੂੰ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਨੇ ਖੁਦ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਗਾਜ਼ੀ ਅਹਿਮਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਹਿਮਦ ਗਾਜ਼ੀ ਮੁਹੰਮਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੋਹਫ਼ੇ ਭੇਜਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਨਖਾਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ‘ਤੇ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਾਤਰਾ ਖਰਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ। ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੁਬਈ ਦੇ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਸ਼ੇਖ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਹਿਮਦ ਗਾਜ਼ੀ ਨੇ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਡੀ ਦਰਗਾਹ ‘ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ। ਪਰ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਖੁਦ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜੋ ਨਸੀਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦਾ ਧਿਆਨ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਖਵਾਜਾ ਗੌਹਰੂਦੀਨ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਦਿਅਕ ਸੰਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਪਰ ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਸਤਫਾ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਪੱਧਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਸਲਾਮੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੀ ਸੁਧਾਰ ਮੰਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, “ਮੈਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਅਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ। ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਸ਼ੈਲਫ ਵਿੱਚ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਪਈ ਇਸ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਇਸ ਪੰਨੇ ਨੰਬਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੱਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਹਦੀਸ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਇੱਕ ਪੰਨਾ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਗਲਤ ਹਵਾਲਾ ਲਿਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਅ.ਸ.) ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਝੂਠ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਵਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ‘ਤੇ ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਕਿਉਂ ਲਗਾਇਆ?” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਅ.ਸ.) ਕੋਲ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਅ.ਸ.) ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ਮੌਲਵੀ ਝੂਠ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਦੁਰੂਦ ਪਾਕ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਉਡਾਣ ਦੇ ਕੇ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਅ.ਸ.) ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮੌਲਾਨਾ ਜਲਾਲ-ਉਲ- ਮੈਂ ਦੀਨ ਸੁਯੂਤੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਸਨੂੰ ਜਾਗਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਨੇ ਖੁਦ ਉਸਨੂੰ ਹਦੀਸ ਦੇ ਸ਼ੇਖ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਤੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਲਿਖ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।” ਸੂਫ਼ੀ ਮੁਹੰਮਦ ਅਫਜ਼ਲ ਫਕੀਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਉਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਮੁਸਤਫਾ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਰੂਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਕਾਰਨ ਕੰਬਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਰਤ ਪੈਗੰਬਰ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਦਾਰਤਾ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ ਕਿਆਮਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗੀ। ਹਰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੰਮ ਦੁਰੂਦ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਖੰਭਾਂ ‘ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉਡਾਣ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਸਤਫਾ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਰਤ ਮੂਸਾ (ਸ.ਅ.ਵ.) ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਕਾਰਨ ਘ੍ਰਿਣਾਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ‘ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੱਲ੍ਹਾ ਨੇ ਹਜ਼ਰਤ ਮੂਸਾ (ਅ) ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨਹਾਵੇ ਅਤੇ ਦਫ਼ਨਾ ਦੇਵੇ। ਹਜ਼ਰਤ ਮੂਸਾ (ਅ) ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦੋਸਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੰਜੀਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮੁਹੰਮਦ (ਅ) ਦਾ ਨਾਮ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਚੁੰਮਦਾ ਸੀ।” ਦਿਆਲਤਾ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁਰੂਦ-ਉਲ-ਫਿਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਰਤ ਮੁਹੰਮਦ (ਅ) ‘ਤੇ ਦੁਰੂਦ-ਉਲ-ਫਿਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਰਤ (ਅ) ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੱਬ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਰਤ (ਅ) ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।

ਲਿਖਤ: ਜ਼ਫ਼ਰ ਇਕਬਾਲ ਜ਼ਫ਼ਰ।