ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੱਭਦਾ-ਲੱਭਦਾ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬੰਦਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬੰਦਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬੀਜ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇ।”
ਰਾਜਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਆਦਮੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾਇਆ?”
ਆਦਮੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਬੀਜ ਲੱਗਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਉੱਗਿਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਬੀਜ ਖ਼ਰਾਬ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾਇਆ।”
ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹੀ ਹੈ ਉਹ ਆਦਮੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੈ।”
ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇੱਥੇ ਮੁਕਣੀ ਕਹਾਣੀ। ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹੋਣਾ, ਇਹ ਹੈ ਸੱਚੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ।” 🌸
ਸੁਰਜੀਤ ਸਾਰੰਗ
ਮੈਂਬਰ ਇੰਟਰਨੈਸ਼ਨਲ ਸਿੱਖ ਕੌਂਸਿਲ
ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ 18
+918130660205
