ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਸਕੈਚ ਹੈ? ਜ਼ੈਨਬ ਜਹਾਂਜ਼ੇਬ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇਹ ਸਬਕ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਭੌਤਿਕ ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਹੋਂਦ ਦੇ ਰਹੱਸਮਈ ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਭੌਤਿਕ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਛਾਵੇਂ (ਨਫਸ-ਏ-ਅਮਾਰਾ) ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ। ਦਰਦ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸਬਰ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ ਸਮਝਣਾ। ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਸਹੀ ਅਰਥ ਸਿੱਖਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਹੋਂਦ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਰ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੰਗ ਇਸ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਧੁੰਦ ਦੀ ਇੱਕ ਪਰਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਫ਼ੀ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਵੈ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਾਡੇ ਅਸਲੀ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਅਤੇ ਧੁੰਦਲਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵੈ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ‘ਪਰਛਾਵੇਂ’, ਅਚੇਤ ਸਵੈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਫ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਰਛਾਵਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਇਸ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੀ ਅੱਖ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਰੀਰ ਸੌਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਤਮਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਇੰਟਰਐਕਟਿਵ ਮਨ ਨਕਸ਼ਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸਵੈ, ਅਚੇਤ ਸਵੈ (ਪਰਛਾਵੇਂ), ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗ੍ਰਿਤੀ (ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦੀ ਅੱਖ) ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਸੀ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹਕੀਕਤ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਫ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਨੇਰਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਚੁੱਪ ਇਕਾਂਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਬਾਰੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਬਾਹਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵੈ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਜ਼ ਹੈ। ਸੋਫੀਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਕ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ‘ਲਾ ਮਾਕਨ’ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਤੋਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੱਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ। ਇੱਕ ਸਲਾਈਡ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਜੋ ਚਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਿੰਦੂਆਂ ਰਾਹੀਂ ਭੌਤਿਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ‘ਲਾ ਮਾਕਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ’ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਪੜਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦਰਦ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ। ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਦਰਦ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਅਕਸਰ ਡੂੰਘੇ ਤੂਫਾਨ ਛੁਪੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਫੀ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦਰਦ ਪੂਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੀਰਜ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਅਧੀਨਗੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੰਘੂੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਉੱਥੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ ਅਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਰਦ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦਾ ਸੂਫੀ ਮਹੱਤਵ। ਇੱਕ ਆਡੀਓ ਗੱਲਬਾਤ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਦਰਦ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੂਫੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੇੜਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਧਨਾਂ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ, ਸਮਝ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼। ਸੂਫੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਅੰਤਮ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ‘ਵਿਨਾਸ਼’ ਹੈ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਅਰਥ ਸਰੀਰਕ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਉਮੈ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ‘ਮੈਂ’ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਵੈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸਗੋਂ ‘ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ’ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ: ‘ਮੈਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸੰਪੂਰਨ ਹਾਂ’। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੁਣ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸਗੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਘਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਦੂਰੀਆਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੂਫ਼ੀ ਲਈ, ਇਹ ਛੋਹ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।: ਸਾਡਾ ਭੌਤਿਕ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਸੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜਾਗਰਣ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਦਰਦ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਧੀਨਗੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਅਸਲ ਸੰਕਲਪ ਆਪਣੇ ਹਉਮੈ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਸੱਚ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਸਾਰੀ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜ਼ੈਨਬ ਜਹਾਂਜ਼ੇਬ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, ਆਈਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਫਨਾ ਕਾ ਸਫ਼ਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਤਾਬ, ਆਈਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਫਨਾ ਕਾ ਸਫ਼ਰ, ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਡਣ ਲਈ ਖੰਭ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਯੁੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਤੇ ਤਰੀਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜ਼ੈਨਬ ਜਹਾਂਜ਼ੇਬ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਉਹ ਕਿਤਾਬ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਬੱਚੇ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਹੇਠ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਫ਼ਰ ਇਕਬਾਲ ਜ਼ਫ਼ਰ +92 300 4837173
