ਲਾਹੌਰ ਵਿੱਚ ਸਾਈਬਰ ਕ੍ਰਾਈਮ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਏ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਜਾਂਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜ਼ਫ਼ਰ ਸਾਹਿਬ, ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਈ-ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਮਾਮਲੇ ਹਨ ਕਿ ਨੌਕਰਸ਼ਾਹੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਆਮ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂ ਦਬਾਅ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਸਾਈਬਰ ਕ੍ਰਾਈਮ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚੇ ਪੈਸੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਕਰਜ਼ੇ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠ ਅੱਧਮਰਿਆ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਦਿਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਪਿਆ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਟੀਕਾ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਪਰ ਸੌਣ ਲਈ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਿਆ।
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੌਲਵੀ ਸਾਹਿਬ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਨਮਾਜ਼ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤੀਹ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਯਕੀਨੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹਿਸ ਜਾਂ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਅਧੀਨਗੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਬਾਹਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਇਸ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਭੈੜਾ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਦਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਬਰਾਹਟ ਤਣਾਅ ਦੀ ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਫ਼ਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਸੱਚੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ। ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸੇ ਸੋਫੇ ‘ਤੇ ਲੇਟਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਭਾਰੀ ਦਰਦ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਰ ਨਾ ਮਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਕੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਾਂਗਾ, ਸਗੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਾਂਗਾ ਜੋ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਕਾਰਨ ਗੁਆਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਡਾਕਟਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਨਾੜੀਆਂ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਿਹਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੱਸਾਂ ਤਾਂ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ, ਆਪਣੀ ਸੰਭਾਵਿਤ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਂਦਾ।
ਕਾਲਮਨਵੀਸ: ਜ਼ਫ਼ਰ ਇਕਬਾਲ ਜ਼ਫ਼ਰ
